Hayatımın kaybolduğu anlarda en zifiri günlerinde ben direndim. Düştüm, sürünerek kalktım. Düşürdüler, dizlerim kanadı ve bir solukla yeniden kalktım. Sakarlığım yüzünden en ufak taş bile düşürdü beni. Bu sefer kahkaha atarak kalktım. Güldüm çünkü engellerim gitgide küçülüyordu.
Hayat, beni bir kez olsun sevemedi onun kaderine boyun eğmediğim için ya da hayatın bana olan borcu birikti yüzü yok bana gelmeye. Gücüm kalmadı işte. Cesaretin varsa gelirsin ben burada bekliyorum minik kalbimle.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder