Bugün o zamanı düşündüğümde, her şeyin tükendiği gibi birçok yeniliklerin başlangıcıydı.Yenilik ve başlangıç. Bunlar bana çok uzak kelimelerdi.O da uzaktaydı ki. O kimdi? Odamdaki ışığım. Beni öylece karanlıkta oturtup her şeyin nasıl başlayıp ve sona erdiğini hatırlatan. O an yaşadığımız her şey kayıp zamanda kalmış gibi göründü,duvardaki yansımasıyla.
Henüz olgunlaşmamış bir kızın yaptıkları hataları yüzünden kaybettiği o ışık yok olmuştu. Her şey o an bitmişti. Kafasını her yatağa koyduğunda başını ellerini arasına alır ve titremeye başlardı.İlk önce nedenini anlayamadı ve karanlık tamamen onu ellerinin arasına hapsetmişti.Belli ki o ışıksız daha fazla yaşamak istemiyordu ve hayatına nasıl son vereceğini de bilmiyordu. Hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu ve bu dünyada hiçbir şeyin anlamı yoktu onun için, sadece o vardı.
Sonra o kız ne yapmıştı ki, ilk ay neler yaşamıştı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder