KÜL

     Hayatın hiç sekmeyen kurallarının en başında gelir kazanmak için dibe vuruş. Çabalayışımızın ne zaman farkına varır isek boşa oluşunun, işte o zaman tersine dönmeye başlar tüm terslikler. Yanıp kül olmak yeter zannederiz çoğu zaman. Oysa küllerinden doğmaz hiçbir insan. Ancak ve ancak küllerinin savrulması gerekir sonsuz karanlığın derinliklerine. Savrulsun ki o karanlığa girebilelim kendimizi bulmak, aslında keşfetmek için. Bir bir toplarız yerden bakarak, hep aklımızdan yola çıkarak, isteklerimizi yaşayacağımıza inanarak.

KAYBOLMAK

Defalarca kaybolmuş bir insandan yol tarifi istemek ne kadar doğru olurdu? Kimde kendimi aramaya başlasam daha da kayboldum.Asıl bu doğru değildi. Kayıp yollarımı sığdırdığım hayat tek kişiydi. İnsan hayatını da tek bir  kişiye bağlıyor tek bir kişiye ama gerçekten hayat oysa...

SORU - CEVAP

-İnsan neden kabullenir?

+İnsan kabullenir çünkü başka şansı yoktur. Kibri öyle fazladır ki bilse bile son ana kadar kabullenemez gerçeği. Ölümden önceki son çıkış..kabulleniştir.

HİÇLİĞE UYANIŞ

     Ne düşünebilirdiniz ki? Bir sabah normalden daha geç bir saatte uyandığınızda nereden bilebilirdiniz ki, tüm bu olacakları ya da olamayacakları? Kaç farklı kişi olarak uyanabilir bir insan? Yoksa hiç kimse olarak da uyanabilir mi? Ya da uyanmak mümkün müdür? Çorap söküğü gibi ardı sıra gelen sorular kanıtıdır karamsarlığın kararının olmadığının. Ağzında acımsı bir tat oluşur, karnında garip bir his başlar. Çünkü tek yaptığın çırpınmaktır bataklığın ortasında. Acımtırak bir tat, bir uyuşukluk, ağırlık... Bir sabah normalden daha geç uyandığınızda olan şeydir bu.

İlk Ay

       Bugün o zamanı düşündüğümde, her şeyin tükendiği gibi birçok yeniliklerin başlangıcıydı.Yenilik ve başlangıç. Bunlar bana çok uzak kelimelerdi.O da uzaktaydı ki. O kimdi? Odamdaki ışığım. Beni öylece karanlıkta oturtup her şeyin nasıl başlayıp ve sona erdiğini hatırlatan. O an yaşadığımız her şey kayıp zamanda kalmış gibi göründü,duvardaki yansımasıyla.

KAÇIŞ

     Bir kez yaklaşmaya çalışırsan vazgeçme veya başarısız olma gibi bir şansın yoktur. Eğer başaramazsan elinde sadece kaçmak için bir fırsat kalır. Çünkü insanın yaklaşamadığı kendisi onun ancak ve ancak canavarıdır artık. Yok etmeye programlanmış bir canavarla karşı karşıyasındır ve bunun farkına vardığında büyük bir ihtimalle çok geç olacaktır.

YAKLAŞ

     İnsan her an kendine bir kişilik arar diğer insanlar için. Unutuşumuz, kaybedişimiz kendimizi bundandır belki. Çevremize bakarız ve 'ben o olmak istiyorum' veya 'ben öyle olmak istiyorum' deriz. Bunun anlamı şöyle bir geri çekilip baktığımızda 'farklı insanlar için farklı hayatlarda farklı kişiliklere bürünmek' değil midir?